มีนาคม 2555

posted on 01 Mar 2012 21:21 by lovebun2549 directory Diary
2  ปีผ่านไป ที่ใช้ชีวิตทำงานอย่างเหนื่อยมาก
ไม่มีเพื่อนใหม่ ไม่มีคนรักใหม่ 
ตี4   เตรียมอาหารเช้า
ออกจากบ้านก่อน 6 โมงเช้า
กลับบ้าน 2ทุ่ม หรือบางวันเที่ยงคืน
ไม่มีวันหยุด  ไม่มีเวลาเดินห้าง ไม่เหลือคำว่าพักผ่อน


ลูกคนสุดท้องที่เห็นพี่สาวตัวเองแก่ลง
เห็นแม่ตัวเองแก่ลง 
ความกลัวว่า  หลายสิ่งหลายอย่างจะจากไป 
จนบางครั้งมันเป็นความเศร้าที่อยู่ในใจลึกๆ

เป็นแรงผลักดันให้พยามทำหลายอย่าง
จน...  มาพบความจริงบางอย่างว่า


เวลาของเราเอง เหลือไม่มากไปกว่าพวกเค้า
ความท้อถอย   เริ่มต้น
ถ้าคุณรู้ว่า  เวลาของคุณมีเหลือไม่มาก
คุณอยากทำอะไร ..?

อยากบอกใครสักคนว่า
ผมรักคุณ  ถึงแม้ว่าต่อไป  ผมจะจากไปตลอดกาล
ในความเป็นจริงแล้ว ..ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าจะบอกกับใครได้
แต่ความรู้สึกมันคงดีกว่า ต้องจากไป
โดยไม่ได้ใช้ความรู้สึกอย่างนั้นเลย

หรือว่าจะเป็นการทำร้ายกันมากกว่า
เราไม่ควรจะเริ่มต้นอะไรอีก
แค่ความเห็นแก่ตัวที่อยากได้สิ่งยึดเหนี่ยว
ในวันที่ไม่เหลืออะไรเลย ..